.

Yazarın arşivi

 

Josh başından beri biliyordu, eninde sonunda sözleşmesi feshedilecekti. Bir sürü çocuğun yıllardır başına gelen bir şeydi -ki bazıları yakın arkadaşıydı. Oyunun bir parçasıydı bu. Hâlâ, kendini kovulmuş gibi hissetmiyordu. Bunu kabullenmesi zor olacaktı. Birinin omzuna vurup her şeyin bir şaka olduğunu söylemesini bekliyordu.

“Eşyaların burada” dedi Kate, ayaklarının ucuna bir spor çantası atarak. “Hoşçakal”

Josh bir an için kıza baktı, sanki biraz destek, şefkat bekliyordu. Ama Kate, göz kapakları sabırsızlıkla çırpınarak öylece duruyordu.

“Yani bitti” dedi Josh, “Üç buçuk yıldan sonra.”

“Ne dememi bekliyorsun?” diye tersledi Kate.

Çantayı aldı ve bitik bir halde omzuna astı. Yapabileceği hiçbir şey yoktu. Kız arkadaşın seni kovmaya karar verdiyse, kovulmuşsundur.

⦁⦁⦁

“Tam olarak anlayamadım” diye bağırdı Josh, müzik kutusunun gürültüsünü bastırmaya çalışarak. “İşler iyi gidiyor sanıyordum.”

“Hayır gitmiyordu” dedi erkek kardeşi Craig, “Her şey ortada.”

“Gerçekten mi?”

“Evet. İstatistiklerin her yıl daha da düşüyordu. Bana kendin söyledin. Tam beş tartışmayı kaybetmiştin. Ve diğer hatalar…”

Josh pişmanlıkla kafasını salladı. Hele bu sene bir sürü hata yapmıştı. Kırk beş tane eksik iltifat, üç unutulmuş yıldönümü, on iki adet zamanlaması yanlış sırnaşma… Bir acemi gibiydi.

Craig ağabeyinin omzunu sıktı.

“Üzgünüm Josh” dedi, “İnan bana, içinin temiz olduğunu biliyorum. 04-05’i hatırlasana? Zoe beni kovduğunda?”

Josh evet anlamında başını eğdi. O zaman da bu bara gelmişlerdi.

“Mahvolmuştum” dedi Craig, “Doğumgününde onu süper bir yere götürmüştüm –biliyorsun şu mumlarla dolu harika mekân? Ona biftek ısmarlamış, bir kolye hediye etmiş, gece kulübüne götürmüş, ayaklarına masaj yapmış…”

“Skor?”

“I-ıh. Ertesi sabah uyandığımda bana yol verdi. Bana önündeki maçlara bakması gerektiğini söylemişti.”

“İnanılmaz.”

“Sevgililer gününden bir gün önceydi.”

“Tabii ki” dedi Josh. “Köprüden önce son çıkış.”

“Kesinlikle. En kötüsü neydi biliyor musun? Beni kim için terk ettiğini biliyorum. Adam tam bir pislik.”

“Gerçekten mi?”

“Evet, borsacı gibi bir şey. Sürekli aynaya bakıp, o kahrolası kravatını düzeltip duran biri. Şöyle: ‘Hadi ama, bunun için mi benden ayrıldın? Yani, tamam adam prezentabl, onun parasının içinde ben boğulurum, Cinsel İstatistikleri de süper olabilir. Peki ya manevi şeyler? Duruş? Zekâ? Emek? Bunların bir anlamı olmalıydı.’”

Craig’in yediği patates kızartmasının yağı kotuna damladı.

“Kime anlatıyorum ki?” diye mırıldandı. “Bu günlerde tek umursadıkları şey istatistikler.”

⦁⦁⦁

Kate, Josh’a sözleşme teklif ettiğinde heyecandan okuyamamıştı bile. Ama şimdi en ince ayrıntısına kadar okumuş olması gerektiğini düşünüyordu. Sözleşme şartlarına göre evden bütün eşyalarını yetmiş iki saat içinde almış olmalıydı. Seksüel Ayrıcalıkları, Kucaklama Hakları ve Hastalık Şefkati tamamen yürürlükten kalkmıştı. Bu delilikti. Neden daha her şeyin başında dizginleri onun eline vermişti ki?

Arkadaş Kalmak maddesi üzerinde düşünürken -sadece dipnotları beş sayfa sürüyordu- kapının çalındığını duydu. Yavaşça derin bir nefes aldı ve kapıyı açtı.

Kate’in yeni erkek arkadaşı ona tepeden gülümsüyordu. Boynunda dövmeler vardı ve yaz mevsimi olmasına rağmen şal ve şapka takıyordu.

“N’aber?” dedi.

Josh zorla gülümsedi. Surat yapmak için hiçbir sebep yoktu. Zor bir durumdu ama ne yapabilirdi ki?

“İyidir, sen?” diye karşılık verdi.

El sıkıştılar. Anahtar değiş tokuşu yaptılar.

“Bu Kate’in salonunun” diye açıkladı Josh, “Bu da oda kapısının. Yavaşça ittirip döndürmen gerekiyor.”

Adam kafasını salladı. “Lisa arkadan seviyor” dedi.

“Hıı” dedi Josh.

“Tamam o halde” dedi adam. “Herhalde tamamdır.”

“İyi şanslar.”

“Sana da.”

⦁⦁⦁

“Sanatçı derken neyi kastediyorsun?” diye sordu Craig. “Reklam sektöründe filan mı?”

Josh yutkundu. Kelimeler boğazında düğümleniyordu. Sanki dili kille kaplanmıştı.

“Performans sanatçısı” diye fısıldadı. “Camus’den yola çıkıyor ve Sartre’den…”

“Tanrım” dedi Craig. “Bunun için mi terk etti yani?”

Birer içki daha istediler.

“Her şey bitti mi yani?” diye sordu Craig.

Josh onayladı. “Anahtarları verdim işte. Adam şimdi onun evindedir.”

Yumruğunu bar tezgâhına vurdu.

“Kahretsin” dedi, “Tamam bir all-star olmadığımı biliyorum. İşim sıkıcı, sanattan anlamam, dizi seyrederim. Ben sadece… Sadece bir değerim olduğunu sanıyordum.” Birden kafasını kaldırdı. “Benden kurtulmayı gerçekten çok istemiş olmalı.”

⦁⦁⦁

Lisa adlı ürkek kız kapıyı açtı ve Josh’u tepeden tırnağa süzdü.

“Ters bir zamanda gelmedim umarım” diye sordu Josh.

“Hayır” dedi kız. Sesi biraz titrekti. “İçeri gelsene.”

Çantasını halının üzerine koyup etrafına baktı. Kate’inkinden çok daha küçüktü ama en azından TV daha büyüktü.

“Plazma mı?”

Kız güldü.

“Keanu onu aptallaştırdığını söylüyordu. Bu en büyük kavgalarımızdan biriydi.”

“Hıı” dedi Josh. “Benimki de TV’den nefret ederdi, özellikle de en sevdiğim diziden.”

“Jersey Kıyısı değil mi?”

Josh irkildi: “Kâğıtlarımda yazdığını sanmıyordum.”

Kız eski sözleşmenin bir kopyasını elinde sallıyordu. “Hepsi burada.”

Lisa gözlüğünü takıp satırların ve sayfaların üzerinden geçerken Josh nefesini tuttu.

“Daha fazla pazarlık etmeliydin” dedi kız.

“Ne demek istiyorsun? İyi bir sözleşme değil mi?”

“Berbat. Yani, baksana, Seksüel Ayrıcalıkların neredeyse yok sayılmış.”

Josh içini çekti.  Hep Kate’in kendisini bu konu sayesinde köşeye sıkıştırdığından şüphelenmişti ama bunu mukayese edebileceği başka uzun vadeli bir sözleşmesi olmamıştı ve kardeşine de bunun normal olup olmadığını sormaya utanıyordu.

“Ve bu Duygusal Destek hükmü çok acıklı. Yılda bir Kariyer Desteği Sohbeti mi?”

“Az mı?”

“Evet. Kız arkadaşlar genellikle ayda bir ile yükümlü olurlar. Neden bir avukata danışmadın?”

Josh ellerini teslim olur gibi yukarı kaldırdı.

“Çünkü ben bir geri zekâlıyım” dedi. “Çünkü ben ileri seviye bir geri zekâlıyım.”

Çantasını aldı.

“Biliyorsun, beni almak zorunda değilsin” dedi. “Bir mübadele programı olduğunu biliyorum ama beni reddedebilirsin.”

Lisa güldü.

“Neden seni reddedeyim ki? Seni ben aldım” dedi.

“Ne demek bu?”

“Takas benim fikrimdi.”

Josh yavaşça çantasını bıraktı.

“Gerçekten mi?”

“Evet, yani… Kate pek itiraz etmedi. Ama ben her şeyi ayarladım. Pek fazla ilişki tecrübem yok ama gerçekten istersem iyi bir sözleşme yapabilirim.”

Josh boğazında bir yumru hissetti. Birdenbire kendini çok kötü hissetmişti, galiba ağlayacaktı.

“İyi bir anlaşma olduğumu mu düşünüyorsun?”

Lisa sözleşmeye şöyle bir göz attı.

“Tabii ki” dedi. “Yani, bazı değerlerin düşük. Mesela… Cinsel İstatistikler. Üzerinde çalışmak gerek.”

“Hıı” dedi Josh.

“Ama zekâ oyunları yeteneklerin muazzam. Güvenceli bir işin var. TV’den zevk alıyorsun.”

Öne doğru eğilip Josh’u öptü.

“Ve çok tatlısın…”

“Gerçekten mi?”

“Bence öyle.”

Josh’un eski sözleşmesini buruşturup çöpe attı.

“Ama bu şey çok gülünç. Bunu sana yapamam.”

“Ciddi misin?”

“Evet, kendimi canavar gibi hissederim.”

Josh minnettardı. Lisa’nın elini tutup dudaklarına götürdü. Kız kıkırdadı.

“Ama bir dakika” dedi Josh, “Nasıl bir sözleşme yapacağız?”

Lisa parmaklarını saçlarına daldırdı, ardından cebinden katlanmış boş bir kâğıt çıkardı.

“Başlama vuruşunu yapalım o zaman!”

Josh kıza sarıldı. Yüreği ferahlayınca kahkaha attı. Yeni bir takıma katılmak gibisi yoktu. Sezon açılışı gibisi yoktu.

 

Çeviri: bCy

The New Yorker, 30 Mayıs 2011

Yok Öyle Kararlı Şeyler’i internette “Nefret Söylemi” adlı şarkılarının akustik kaydıyla tanımıştım. Hem şarkıya hem de söyleniş biçimine bayılmıştım. Sonra 2013’te ilk albümleri geldi. “Bir Sherlock Değilsin”, “34” ve “Domates” gibi şarkılarını herkes gibi ben de çok sevdim. Defalarca dinlemekten bıkmadım. Müzikler harika, performanslar şahaneydi. Sözlerse duygu, fikir ve mizah içeriyordu. Daha sonra “Ah Lunapark” ve “Ağustos Gökleri” gibi ekstra şarkıları da kalbimizi fethetti. Yok Öyle Kararlı Şeyler (Yökş) grubunun ikinci albümü “Beklenen” geçtiğimiz ay çıktı. Grubun solisti Erdem Topsakal’la Afili Filintalar’a özel bir söyleşi yaptık.

Beklenen ikinci albümünüz “Beklenen”in eski deyimle A yüzü, yani ilk 5’i tam bir Yökş şarkısı dedirtiyor. Sonraki 5 şarkı biraz daha değişik sulara girmiş. Çok iyi de olmuş. İkinci albümdeki şarkı seçimlerinde nasıl bir motivasyonla hareket ettiniz?

İşin aslı şarkı seçimlerinde biraz daha temkinli ve titiz davranmaya çalıştık. Her ortaya çıkan, melodisi ve cümlesi olan şey iyi bir şarkı olmayabiliyor maalesef. Şarkının anlamına baktığımız zaman; tonlama değişiklikleriyle çeşitli duygular uyandıran uyumlu, ezgili insan sesleri dizisi demek olduğunu görürüz. Biz de tesiri daha uzun sürecek, ezgisi ve anlamı daha güçlü olan şarkılara yer vermek istedik bu albümde. Yeni sulara yelken açmak için de yönümüzü çevirdik.

İlk video klip “Kalabalıklar” şarkısına çekildi. Söylemeden geçemeyeceğim, şarkıyı evde eşimle birlikte defalarca dinledikten sonra “Beni sevmiyor alabalıklar” şeklinde talihsiz bir balıkçı yorumuyla eşlik etmeye başladım. Klibe dönecek olursak, ilginç, yenilikçi, aslında oldukça sade ama sonuna kadar izleten bir klip olmuş. Hikâyesi nedir?

Yanlış anlaşılmış şarkı sözleri konusunda yaratıcı bir milletiz vesselam. Biz de kendi aramızda Alabalık’lı ve Okan Yalabık’lı kelime esprileri döndürüyoruz, yalnız değilsin!

Klip için genç ve ufku açık bir ekiple çalıştık. Yönetmenimiz Sinan Kut, yapımcımız da Sedef Yılmaer’di. Oyuncumuz Nihan Aşıcı da klibin enerji ve estetiğini bir hayli arttırdı, buradan tekrar teşekkürlerimi iletmiş olayım ekibimize.

Şarkının görsel dünyasını tasarlarken birey ve kalabalık hakkında imgeler yaratıp, ana karakteri bu imgesel dünyaların içinden kararlılıkla ilerletmekti nihai amaç. Aile, iş hayatı, arkadaş çevresi, toplum gibi kişinin kalabalık içinde var olmak ile kendi olabilmek arasında mücadele ettiği bir çatışma halini yansıtmaya çalıştık. Klip için bu imgelerin arasından geçen uzun bir yol tasarlandı ve o yolda durmadan yürüyen ana karakterin akışı filme alındı. Çekim tek seferde, normalin 4 katı hızda, kesintisiz bir şekilde tek plan gerçekleştirildi. Sonradan yavaşlatılarak şarkıya denklik sağlandı. Tabi her şeyin doğru yansıması için defalarca provası alındı. Çekimler yorucu ve umduğumuzdan daha zorluydu fakat nihayetinde ortaya kafamızdaki gibi sade ve şarkıyla uyumlu bir video klip çıktı.

 

Şahsen bu albümünüzde farklı damarlar denilebilecek şarkılarınız arasında “İçimde Yok” ile “Yolların Sonundayım”ı çok beğendim. Bu şarkılar nasıl çıktı? Hikâyesinden bahsetmek istediğin özel bir şarkı var mı?

Yolların Sonundayım’ın melodisi hepimizde kutsal bir tutku uyandırdı. Nostaljik yapısı ve hissiyatlı nağmeleri, her ne kadar tarzımız dışı olsa da; bu şarkı kesinlikle albümde yer almalı fikrini doğurdu. İçimde Yok da keza yine öyle bir şarkı. Dinlerken bünyede duygu uyandırıyorsa bir melodi ona insan sesi ve cümleler eklemek daha kolay oluyor.

Tabi ki her şarkı farklı dönemlerde farklı hisler sayesinde ortaya çıkıyor ama benim için Kalabalıklar’ın hikâyesi ayrı bir yere sahip, çünkü kendime yazdığım ender şarkılardan biri. Bazen insan kendine uzaktan veya gelecekten bakıp o şimdiki haline tavsiyelerde bulunabiliyor. Öz tavsiye ve eleştiriye ihtiyaç duyduğum günlerde yazdığım sözlerden oluşan bir şarkı Kalabalıklar. Bu sebeple söylerken aslında kendime nasihat hissi uyandırıyor.

En başta grubunuzun ismi, sonra neredeyse bütün şarkılar özgün birer roman ismi gibi. Şarkı isimlerini nasıl koyuyorsunuz? Sözleri yazarken mi mesela? Yoksa müzikle birlikte tamamlandığında mı? Söz yazarken müziğin kendisiyle ilgili melodi, ne bileyim armoni gibi kurallar dışında belirli prensiplerin var mı?

Ezelden beri mizah edebiyatı, Cenk & Erdem dili ve Ekşi Sözlük jargonu ile çok haşır neşirim. Türkçe kelimelerle demagoji yapmak çok zevkli. Türkçeyi daha olağandışılaştırmayı yenilikçi ve çekici buluyorum. Kurallara uyduğunuz takdirde kelimelerle dilediğiniz oyun ve hinliği yapabilirsiniz bana kalırsa. Bu sebeple “kararlı olmak istemiyorum” demek yerine “yok öyle kararlı şeyler” demeyi uygun görmüştüm. Aynı şekilde şarkı isimlerine merak uyandırması ve özet niteliği taşıması açısından özen gösteriyorum. Bir Sherlock Değilsin, Ben Niye Şanssızım, Evde Ekmek Yok gibi sıra dışı şarkı isimlerinin tuhaf bir çekiciliği olduğunu düşünüyorum. Bunlar genelde şarkı sözlerinin içinden çıkıp kendilerini belli ediyorlar, acaba ne isim koysam diye çok fazla düşünmeme gerek kalmıyor.

Söz yazarken de kendimce güncel prensiplere sahibim. Güncel diyorum zira despot bir söz yazarı olmaktansa kendini geliştiren ve deneyerek öğrenen bir yazar olmak istiyorum. Eğer bir şarkıcıysan, insanların seninle aynı dili konuştuğuna inanması lazım. Benzer duygulara, benzer başarısızlık ve zevklere sahip olmalısın insanlarla. Tabi bu benzerlikleri söz oyunlarıyla sunman, lafı gediğine koyman lazım, yoksa iz bırakamazsın.

Bildiğim kadarıyla iki albümünüzde de bütün söz ve besteler sana ait. Aranızda böyle bir iş bölümü mü yaptınız? Örneğin Ayhan veya Çağrı “Ben de şöyle bir beste yaptım” diyor mu? Yazının devamını okuyun. »

 

YÜZÜNE DE SÖYLERİM trafik kazası geçirmiş, yoğun bakımdaymış” dedi Boris Bey. “Şirketteki sessizliğin sebebi bu.”

Birkaç saat sonra DOBRAYIM BEN ve İÇİM DIŞIM BİR’in YÜZÜNE SÖYLERİM’i hastanede ziyarete gittiğini öğrendik ama bunu Boris Bey’e söyleyemedik. Zaten birkaç gündür durgundu. Gazetelerin her geçen gün daha fazla resimli basılmasından şikâyetçiydi. KORKULAN OLDU, DEHŞET ANLARI, SOKAK ORTASINDA VAHŞET manşetleri daha yeni istifa edip meslekten el etek çekmişken onlardan etkilenen arkadaşlarının da kafasının karışık olduğunu biliyorduk. “Bu gidişle kimse şöyle ağız tadıyla gazete okuyamayacak” diyordu.

Öğleden sonra distribütörlere yapacağım sunum sadece beş dakika sürdü. MUCİZE ÜRÜN, MUHTEŞEM KAMPANYA, SAHİP OLUN, SINIRSIZ ve LİMİTSİZ gibi ifadeleri kullanamıyordum. Bunların hepsi üç gece önce aynı uçakta İbiza’ya giderken yanlış hatırlamıyorsam Alp Dağları’na çakılmıştı. Distribütörler durumu anlayışla karşıladılar ve sunum bitince zor sorular sormayarak bana yardımcı oldular. Zaten çete operasyonları nedeniyle her yerde aranan ama sırra kadem basmış olan YANLIŞ MIYIM ve DÜNYANIN HİÇ BİR YERİNDE olmadan sormaları oldukça zordu.

Mesaiden sonra arkadaşlar bir şeyler içmek için ısrar etti. Herkesin morali bozuktu, kimse bu halde eve gitmek istemiyordu. Kafeye oturduk. Birimiz bekârdı, kalan üçümüz evliydik. Bekâr arkadaşımız Ceremi yemeğe geç kalacağımızı haber vermek için eşlerimize telefon etmeye gerek görmememize şaşırdı:

“Kimsenin eli telefona gitmiyor, hanımlarla bozuk muyuz?” diye sordu.

“Yok canım” dedi hepimizin adına konuşan Osvaldo, “İSTERSEN HİÇ GELME’nin lisansı iptal edilmişti. Biz de kadınları zor durumda bırakmamak için aramıyoruz” dedi.

“Daha kötüsü de var” dedim.

Ceremi ilgiyle bakıyor, üzüntümüze uyum sağlamaya çalışıyordu.

“Nasıl daha kötü? Yoksa BEN DE GELEYİM mi ölmüş?”

“Hayır, hayır bu bizi ilgilendiriyor. BU GECE TOPLANTIM VAR’ın gelirlerine ihtiyati tedbir kondu” diye zaten evli adamlarca ezberlenmiş bu kötü habere bir dikiş de ben attım. Ceremi dâhil herkesin başı öne düştü.

Yemek ve sohbeti çok uzatamadık. Tadımızı bir türlü bulamadık. Dönerken arabada radyoyu açtım. “VATAN HAİNİ’nin kimliği belirsiz kişi ya da kişilerce kaçırılması nedeniyle bir grup genç öğleden sonra meydanlara çıktı. Aslında MEYDANLARA DÖKÜLMEK istediler ama bu deyim kredi kartı borçları nedeniyle bir haftadır cezaevindeydi. Gençler KAHROLSUN’u da kullanamadılar, çünkü yıllık izne ayrılmıştı. Gençler meydanda bir başka grupla karşılaştı. Onlar da LANET’in birkaç gündür kayıp olmasını, devletin onu koruyamamasını protesto ediyordu. Her nedense iki grup arasında arbede çıktı. Polis gençlere vişne suyu ve deodorantla müdahale etti. Emniyet müdürü, TAZYİKLİ SU ve BİBER GAZI isim tamlamalarının yurtdışında eğitime gönderilmesi sebebiyle şu an için göstericilere bu maddelerin sıkılamayacağını açıkladı.”

Eve girdiğimde dört yaşındaki kızım Sementa kucağıma atlarken, eşim Laila yüzüme boş boş bakıyordu. Ne olduğunu sorduğumda hiçbir şey söylemeden koluma girip televizyonun karşısına götürdü. Ekranda geçen altyazı SEN Mİ GELDİN sorusunun akşam saatlerinde ardında bir intihar mektubu bırakarak köprüden atladığını, ağır yaralı olarak hastaneye kaldırıldığını haber veriyordu. İntihar mektubunda ne yazdığını çok merak ettim, hemen internetin başına oturdum. Mektupta “Elveda zalim dünya” yazıyormuş. Laila’ya seslendim: “ELVEDA ZALİM DÜNYA istifa etmemiş miydi?”

Mutfaktan cevap geldi: “Kabul edilmemiş.”

Hazır interneti açmışken sosyal paylaşım sitelerindeki hesaplarıma baktım. Çok tuhaf bir şekilde sayfalara büyük bir sessizlik hâkim olmuştu. Forumlar ve sosyal medyadaki ileti akışı yok denecek kadar azdı. Kimse tepki göstermiyor, kimse kimseye hak ettiği gibi sert cevaplar vermiyordu. Her şeye ne olmuştu böyle? E-posta kutumu açınca hemeneşimi çağırdım. Gelen en son postada bir arkadaşım (…)’ın askere çağırıldığını, (…) ve (…)’nın ise onu askere uğurlamaya gittiğini anlatıyor, birtakım noktalama işaretleri ile adeta gözyaşlarını tutamıyordu. Bunları Laila’ya okurken Sementa masadaki vazoyu devirip kırınca kadın kıpkırmızı oldu, sessizce ağlamaya başladı. Nedenini anlamış gibi koşarak gelen kızım bana bir zarf uzattı. Dil Kurumu’ndan geliyordu: “ALLAH KAHRETMESİN SENİ ÇOCUK GİBİ cümlesi tadilata alınmış olup, ikinci bir bildirime kadar kullanılmaması hususunda hassasiyet gösterilmesi rica olunur.” Küçük kızım sırıtıyordu. Eşim ağlıyordu. Her şey üst üste geliyordu.

Moralim zaten çökmüştü, üstüne bir de Laila’nın ağlaması yaramı kanırtmıştı. Onu teselli edici sözler söylemeye çalıştım. Ama eşimin cevap olarak verebileceği, isyan edip ferahlamasını sağlayacak şeylerin çoğunun kayıp, tutuklu ya da hasta olması durumu kötüleştiriyordu. İçinden gelenler boğazında her düğümlenişinde kendini hırsla sıkarak ağlama tonunu yükseltiyordu.

Bir teselli olarak, henüz “MÜZMİN öldü sayın seyirciler” haberini duymamıştık, yoksa bekârların hali ne olurdu?

Bir süre daha Laila’nın ağlamasını dinledikten sonra onları salonda bırakarak yatak odasına tabletimle oynamaya gittim. Bunu rahat yapıyordum çünkü BENDEN SIKILDIN MI ve ARTIK BENİ SEVMİYOR MUSUN cümlelerinin de yürütmesi mahkeme tarafından durdurulmuştu. Beş dakika sonra eşim, Sementa’nın uyku saatinin geldiğini söylemek ve en azından bakışlarıyla sitemini göstermek için odanın kapısında belirdi.

“Bunu kim uyutacak?” dedi. Hemen ardından böylesine önemli bir soruyu rahatça sorabildiğine şaşırdı. Bir hata mı yaptım diye tereddüt etti.

Üfüldeyerek kızın odasına geçtim. Sementa yatağına girmiş hevesle beni bekliyordu. Küçük ve ümit dolu gözlerine baktığımda doğduğu günleri yeniden hatırladım. O zamanlar böyle tuhaf olaylar yaşanmıyor, kelimelerin başına olmadık işler gelmiyordu. Kızımın ismini nasıl da güzel bir törenle koymuştuk. Şimdiki gibi çocuklara isim bulmak renkli top havuzunda rubik küp aramak kadar zor değildi. Sementa doğduktan birkaç ay sonra ismi başka bir ülkeye sığınma talep etti. Bir daha da kimse çocuğuna SEMENTA adını koyamadı.

Raftan eski bir masal kitabı seçip yüksek sesle okumaya başladım: “Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde vasat bir ülke varmış. Kralı halkıyla küs, ekonomisi istikrarsızmış. Bir gün gizemli ve yakışıklı bir tüccar heybeleri ışıl ışıl parlayan büyük bir kervanla ülkeye gelmiş…”

muz tabanca

• Bütün atık pil kutuları kullanılmış kâğıt peçetelerle dolsun.

• Bayat ekmekler aşağılansın, soğuk çorbalara hakaret edilsin, tuzsuz yemekler lanetlensin.

• Araçlar amaçların önüne geçsin, hayır lokması kuyruğunda boynuzun “Hastam var” gerekçesiyle kulağın önüne geçmesi gibi.

• Herkes herkesin hatasından tespih yapsın.

• Sabahları kibrit kutusu kadar peynir, bir dilim ekmek, bir kaşık bal ve bir çimdik dedikodu tüketmeden evden çıkılmasın.

• Şükür “fakir”, vakar ise “kibir” sanılsın.

• Arabanın içinde veya dışında olmak fark etmeksizin herkes herkese korna çalsın.

• Üç kişinin oturduğu sohbet masasında, birisi konuşurken diğerleri dinlemesin, her ikisi de kendi tiradına başlayacak en uygun zamanı kollasın.

• Herkes imtihanda kopya çekmeyi, sokakta yere tükürmeyi, trafikte makas atmayı kendine hak görürken politik tartışmalarda cevval kesilsin.

• Halı silkeleme olimpiyatlarda resmi spor olsun.

• Bütün kardanadamların burnu çalınsın çünkü havuç yemeden uyuyacağımıza ölelim daha iyi.

• Tüm düğünlerde kız veya erkek tarafından en az bir akraba muhakkak küssün.

• Bir şaka yapıldığında, çevredeki herkes bu şakayı puanlayarak kişiyi hapse ya da özgür dünyaya göndermek misyonunu yüklenmiş bir yargıç olduğuna inansın.

• Ancak şu gerekçe için başlar siperden çıksın; düşmanın ölülerini saymak.

• Jüteki ile Öteki birlikte yemeğe giderse hesabı mutlaka Öteki ödesin.

• Çok okuyan da çok gezen de bilmesin, çok konuşan bilsin.

From: Hakkı Boncuk <hakkibon33@fmail.com>

Date: 2015-09-25 12:41 GMT+03:00
Subject: Sayın April Yayıncılık
To: April Yayıncılık <aprilyayin@aprilmail.com>

>>

Öncelikle çok selam eder, hayırlı işler dilerim. Benim ismim Hakkı Boncuk. 38 yaşındayım. Garsonum. Evvelki akşam terastaki masalardan birinde dört-beş genç küçük bir kitabı birbirlerine okuyarak gürültülü bir şekilde gülüyorlardı. “Benimle oynar mısın?” yazıyordu kapağında. Gençlere neyle ilgili olduğunu sordum. “İçinde bir sürü soru var” dediler. Benimle konuşurken de fışır fışır gülüyorlardı. İçlerinden biri kitabı çok seveceğimi, öbürsü yayınevinin bu sorulardan en sevdiklerini cevaplayarak gönderen üç kişiye tablet vereceğini belirtti. Diğer arkadaşları buna güldü. Önce benimle dalga geçtiklerini sandım ama şansımı denemeye karar verdim. Kitabı sabahleyin aldım. Restoran kapanınca cevaplarımı yazdım. İşte gönderiyorum. İnşallah tablet bana çıkar, bizim oğlana vereceğim.

benimle-oynarmisin

“Hemen şu anda dünyada bir şeyi değiştirme şansın olsaydı, neyi değiştirirdin?”

Menüyü değiştirirdim. Oraya “Şefin tavsiyesi” yazmışlar. Ne olduğu belli değil. Patron diyor ki “O gün hangi yemek gitmemişse onu söyleyin” diyor. Böyle dalavere olmaz.

“Bir adada tarihten bir kişiyle sonsuza dek yaşamak zorunda kalsaydın, kiminle kalmak isterdin?”

Ben aslında rahmetli Ecevit’i çok severdim ama adamın biriyle adada yaşamak istemem. Safiye Sultan olur, neydi öbürsü Hürrem Sultan olur. Bunlar olabilir.

“Su dışında bir sıvıda boğulacak olsaydın, ne olmasını isterdin?”

Ihlamur. Çok faydalı.

“İnsanüstü bir yeteneğe sahip olabilecek olsaydın, nasıl bir gücün olsun isterdin?”

Uçmak isterdim. Otobüslerden sıtkım sıyrıldı. Ama havada da şu çöpçü pis martılar var. Kask takardım, uçardım.

“Vücudunun bir bölgesi reklamlarda gösterilecek olsaydı, hangi bölgenin nasıl bir ürün ya da hizmet için gösterilmesini isterdin?”

Ayaklarımı göstersinler. Benim bacaklarda hiç çorap izi olmaz biliyor musunuz? Hanım şaşıyor bu işe. Allah’ın bir lütfu işte. En kral lastikli çorabı getirin, tık yok. Hanım bayılıyor buna.

“Anayasa’ya bir madde ekleyecek olsaydın, neyi eklerdin?”

Bütün garsonlar 15 yılda emekli olsun. Devlet garsonları korumakla mükelleftir. Bir de emekli maaşı dolara endeksli olacak yazsın.

“Dünya üzerinde istediğin herhangi biri için çalışabilecek olsaydın, bu kim olurdu ve sen hangi pozisyonda olmak isterdin?”

Bir film seyrettiydim: Don Karleona. Onun adamı olmak isterdim.

“Neyi icat eden mucit olmak isterdin?”

Trileçe. Çok gidiyor.

“Hayatını konu alan kitabın ismi ne olurdu?”

Suç ve Ceza. İlk baş aklıma Karga ile Tilki geldi ama o masaldı galiba.

“Kaçırıldın. Yanına tek bir eşya alma hakkın var. Bu ne olurdu ve onunla ne yapardın?”

Tabanca. Beni kaçıranların gözüne sıkardım.

“Hangi ünlünün annesi/babası olmak isterdin ve neden?”

Acun Ilıcalı’nın babası.

“Aslında doğru olduğunu düşündüğün bir şeyin yanlış olduğunu öğrenecek olsaydın, ne olmasını isterdin?”

Bizim hanım 22 ayar altını 1 kilometreden tanıyor manyak. Keşke bu doğru olmasaydı. Keşke 8 ayarı görünce de “Kocacım ne zahmet ettin, şofpeni yakıyorum…” deseydi.

“Şu an sana bir mektup gelmesini sağlayabilecek olsaydın, kimden gelmesini ve ne yazmasını isterdin?”

Acun’dan. “Sevgili abim, seni severim bilirsin. Al yengeyi gel yanıma, kanalın yemekhanesi senin. Yengeyi de Yeteneksizsiniz’e jüri yapayım. Hülya’yı göndermeye fırsat kolluyorum.”

“Bir sirkte çalışıyor olsan, ne yapıyor olurdun?”

Aslan olurdum. Çemberden geçer, sonrasında kalıbı devirir yatardım.

İnsan yapımı herhangi bir objeyi karakterini en iyi yansıtan simge olarak seçecek olsaydın, bu ne olurdu?”

Ayna. Aynalar da hiç uyumaz, faka basmaz, aldatmaz ve aldanmaz. Doğruya doğru. Meraklı değildir ama hakemler gibi gördüğünü çalar.

“Ünlü birinin zihnini okuyabilecek olsaydın, kimin zihnini okumak isterdin?”

Bülent Ersoy’un okumak isterdim. Yaz başı bizim mekâna geldiydi. Bir tepsi karışık yedi, üstüne tam tavuk. Yetmedi yarım kilo künefenin canına okudu. Ben böyle iştah görmedim. Siyasete girecekti, acıkırım diye girmedi belki.

“Bir kokuyu yok edebilecek olsaydın, hangi koku olurdu?”

Ölü martı kokusunu. İnan ki ölü adam bu şekil kokmaz. Çöp yiyor kardeşim sabahtan akşama.

“Hangi ünlünün giyeceği iç çamaşırı olmak isterdin?”

Bülent Ersoy dermişim… Ama yok. Kimsenin donu filan olmak istemem. Üzerine oturuyorlar, bir de muhatap olduğun şey belli.

“Hayata bir hayvan olarak gelecek olsaydın, hangi hayvan olarak doğmak isterdin?”

Aslan olarak. Ya da fil de olabilir. Mekânda laflarına itiraz edilmeyen hayvanlar bunlar.

“Şimdi itiraf zamanı! İşlediğin bir suçu itiraf et!”

Geçen yıl arkadan uzatılan akbili kendi akbilimle değiştirdim. İnince anladım, çaldığım akbilde daha az bakiye vardı.

“Meclisten istediğin yasayı geçirebilecek olsaydın, neyi teklif ederdin?”

Garsonlar 10 senede emekli olsunlar yasası. Buna göre 2 sene fazlam var.

“Bu yüzyılın en büyük olayı sence neydi?”

Yalova depremi.

“Ülkenin liderine bir özellik verebilseydin, bu ne olurdu?”

Kendisini sevmeyen herkesi düşman bellememesini isterdim. Sevmemek başka, düşman başka.

“Bir politikacıyı sonsuza dek siyasetten uzak tutma şansın olsaydı, bu kim olurdu?”

Ankara belediye başkanını uzaklaştırmak isterdim. İnşallah beni mahkemeye vermez.

“Hayatının geri kalanında yalnızca tek bir kişiye mektup yazma hakkınolsaydı, kime yazardın?”

Oğlana yazardım. Derdim ki, oğlum garson olma. Bir de halden anla. Bazen insanlar hata yapar, bazen yanlış yapar. Kimseyi sevmek zorunda değilsin ama sevecek bir şeyler bulursan daha mutlu olursun. Mutlu olmak için garson olma ve sevdiğin bir işi yapmalısın.

gleenz tees rubik

 

Bir rozet bir insan, iki rozet iki insan, üç rozet deli.

Tabancayı doğrultup “Seni basen anıtına çeviririm” diye bağırdı adam. “Şarjörüm makarna dolu.”

Yansıtmalı bir sunumda en güzel kısım, “Teşekkür Ederim” kısmıdır.

Binlerce vatandaş ellerini aynı anda semaya kaldırmıştı. Coşkuluydular, kıpır kıpırdılar. Mesir şenliğindeydiler.

Maksimum deve hörgücü ikidir. Böylece ikiye de belli bir saygınlık verildi.

Muğlak kelimesindeki Ğ kendisini en iyi hissettiği yerdedir. Mutlaktaki T gibi.

Sihirli mantar saçmalığına inanmıyorum. Geçen akşam 90’lar partisinde George Harrison’la birlikte yedik. Hiçbir şey olmadı.

Bir adamın kel olduğunu başında şapka varken bile anlayabilirsiniz. Şapka takan keller kadınlara selam vermeye can atmaz.

Asilzade kurbağalar “frak” diye bağırır.

İnsanların da korna çalabildiğini farz etsene. Bankalarda, bilet gişelerinde, otobüs kuyruklarında. Uff! Düşünmesi bile kafamı şişirdi.

İcat edildiklerinden beri sahtesi en çok yapılmış üç şey; aşk, para ve öksürük.

“Hafızanı da tevazun gibi koru” dedi Aleksi Pavloviç. “Unutma; kumun tarihi kayayla başladı.”

hotel by a railroad-edward hopper

Bir kitap aldım, bir koku,
Seni sordum.
Bir nefes, bir öksürük,
Kendimi ezip söndürdüğüm küllük,
Hep o usulca sesin.

Klasik kuğulara hiç güvenmem,
Boynunu andım.
Hastaneler temaruz taarruzunda,
Bahar da gelemez bazen.
En iyisi, bir kitap okudum.

Kıpırdama, sinek korkuyor.
Bu sır çok kısa, sıkı dur:
İlk selam son kelimeyi fısıldar, daima.
Ama seni bildim,
Ama umut centilmenin standardı.

Elmayım, soydular mektup bıçağıyla,
Görmediler de feci utandım.
İnandın mı duyduğuna?
Şimdi adını saklarken aç biilaç,
Sen evini seç, ben canavarı oyalarım.

 

 

 

Giz TV sunar,

Woody Allen’dan Groucho Marx’a, Steve Martin’den Rita Rudner’e, Zsa Zsa Gabor’dan Will Ferrell’e,

Komedyenler, yazarlar ve oyunculardan alternatif bir Sevgililer Günü kutlaması.

goat-with-glasses

1. Salvino Delgi Armati adlı bir İtalyan on dördüncü yüzyılda gözlüğü icat etmiştir. Defansif futbol ve isimlerdeki İ harfi ile birlikte İtalya’nın en faideli keşiflerindendir.

2. Bazen sorarlar: Gözlük camları hep şeffaf mıydı? Hayır. Gözlüğün icadından dokuz yıl sonra saydam hale geldi. Şeffaflığın ilk senelerinde de kurutulmuş denizanası kullanıldığı rivayet edilir.

3. Gözlük camı iki tanedir çünkü gözlük kabı daha geniş olabilsin diye.

4. Üç boyutlu gözlükleri acıklı bulanlar var; mesela bir kanaate göre sinemadaki herkes Ray Charles’a benziyor.

5. Nasıl ki bir diyetisyen sıfır beden olmak mecburiyetinde değilse gözlükçülerin, sosyal güvenlik kurumunun hamlelerini takip etme dışında, ileri görüşlü olması gerekmez.

6. Büyüteç, gözlüğün büyük dayısıdır. Gözlük, bardak dibinin küçük eniştesidir. Deniz gözlüklerinin tuzu kuru değildir. Kelebek gözlükler kısa ömürlüdür.

7. Gözlüklü kişiler bir kavgadan önce niçin gözlüklerini çıkarırlar? Bu arkadaşlar miyoptur, gözlük çıkarılınca hasım göze daha küçük görünmektedir.

8. Şu cümlenin Elton Cohn’a ait olduğu söylenir: “Evdeki gözlüklerin bir salkımdaki üzüm tanelerinden fazlaysa ve piyano çalamıyorsan onları bana ver.”

9. Lens, Latincede “mercimek” anlamına gelir. Bir mercimek tanesini telkin yöntemiyle transparan hale getirebilirseniz ve itinayla ortadan ikiye keserseniz bir çift yeşil lens elde edebilirsiniz.

10. Kimi yörelerde “ali okulu” öğretmenlerinin göz doktorlarından devşirildiğini görüyoruz. Zira dünyamız girdiği göz muayenelerinde okuduğundan fazlasını okumamış vatandaşlarla doludur.

11. Dezenfektan olarak kullandığınız ağız buharından tasarruf edebilmek için gözlüğünüzün camlarını yere mütevazi vaziyette tutup, dudak hizasına getirmeli ve iki kere “Hofenheim huuu huuu” veya işiniz aceleyse “Jimmy Hoffa” demelisiniz.

 

 

1. Fransızca bilmeyen ve ukulele çalamayan otobüs şoförleri rencide edilsin. Otobüse binerken onların çarpık kentleşmeye ve peynirlerin bozulmasına olan katkıları yüzlerine vurulsun.

2. Yürüyen merdivenlerin ana fikrinin yürümek değil durmak olduğunu anladıkları için solda dikilen kişilere varış noktasında çiçekten kolyeler asılsın.

3. Bütün şarkılar 99’dan başlayan fiyatlarla alınsın. Bütün filmler %50’ye varsın. Bütün kitaplar kaçırılmayacak fırsatları, masrafsız kredileri anlatsın.

4. Kırmızı ışıkta geçip kazayla burun buruna gelen sürücüler camı açıp “Yol versen ölür müsün?” diye bağırdığında yeşil ışıkta geçen sürücüler hatalarını anlasın.

5. Ağaç diplerinin evsel atık deposu olarak değerlendirilebileceğini akıl eden vatandaşlar taltif edilsin.

6. Gönülden kopanların parayla ölçülemediği hallerde gönüller bir olmasın. Paranın söz konusu olmadığı bir jest söz konusu bile edilemesin.

7. İnternette kalp kırma olimpiyatları düzenlensin; en kısa sürede incitme, en popüler acıtma, en yaratıcı nobranlık dallarında altın madalyalar dağıtılsın.

8. Sigara izmaritini, sakız kutusunu herkes gönül rahatlığıyla yere atsın. Belediye temizlik işçilerinin tembellik yapmasını önlemek için herkes el ele versin.

9. İnsanlar üçe ayrılsın; patronlar, çalışanlar ve garsonlar.

10. Kaldırımın sağından yürümek kuralı bir inşaatın temel betonuna gömülsün. Kimse kimsenin sağına soluna karışmasın. Karışan olursa alnı karışlansın.

11. Madam Bovary’nin instagrama koyduğu fotoğraf gündeme bomba gibi düşsün. Tsubasa Galatasaraylıları çok kızdıracak bir röportaj versin.

12. Futbol hakemleri müsabakalardan önce ve sonra kırbaçlansın.

13. Sevmek sadece sevdiğini ilan etmekle sınırlandırılsın. Sevmenin zihinle ilişkisi, terakki etkisi sıfırlansın.

14. Eleştirmek düşman olmayı, itiraz etmek can yakmayı gerektirsin.

15. Kazanma hırsı kutsal sayılsın.