Mayıs, 2010 için arşiv

kötülüğün böyle bir tabiatı var, durmadan çoğaltıyor kendini.
o kadar destursuzca çoğalttı,
o kadar namertçe büyüttü ki o kirli ve hantal gövdesini…
bakın artık herkes görüyor onu…

62)konuşun korkaklar daha çok konuşun

BBC saatlerdir dönüp dolaşıp aynı görüntüyü gösteriyor. Taksim’de İsrail bayrağını yakıp üstünde tepinen takkeli adamlar. Diğer yanda, “Kahrolsun İsrail,” diye bağıran başörtülü kadınlar. Üstüne İsrail Dışişleri’nden bir adam çıkıyor, “Şiddet kullandılar, bunun karşılığında şiddet gördüler,” diyor. Pek çok akil adamı çileden çıkardılar bugün. Yahudilere sövenlere, Hitler’e hak verenlere gün doğdu. Katil olan İsrail Devleti’dir. Tepkileri İsrail yurttaşlarına ve Yahudilere yöneltenlere, düpedüz ırkçılık yapanlara fırsat vermeyin, her düzlemde teşhir edin.

Şimdi beni çileden çıkaran asıl meseleye geleyim. İHH gemisinin provokasyon amacıyla yola çıktığı, böyle bir saldırının beklendiği, çok doğal olduğu, hatta İsrail Devleti’nin buna hakkı olduğu vb. yurt içi yorumlar.

İsrail, oraya yardım malzemesi götürmeye çalışan muhtelif ülke vatandaşları sivillerden oluşan bir konvoya saldırdı. Üstelik kendi kara sularında değil uluslararası sularda yaptı bunu. Olay bu kadar açıkken yapılan yorumlara bak. Yalım Eralp CNN’de, “Dünya medyası olaya insani yardım değil, İslami yardım olarak bakacak,” diyor.

Oray Eğin Twitter’da: “Yardım yapma” demiyorlar, “Yardım yapacaksan, gel bu limana yanaş” diyorlar… Bunu dinlemeyip ölüme gitmek kahramanlık mı provokasyon mu?” diye soruyor. Ben de ona soruyorum: Rachel Corrie de mi provokatördü? Ona da demişlerdi ki, “Buradan buldozer geçecek, burada durma biraz yanda dur.” Filistinlilerin evinin önünde durduğu için o da mı provokatördü? Eline taş alan Edward Said de mi provokatördü?

İyi aile çocukları, eline hiç taş almamışlar, her zaman kazanan ata oynayanlar, sırtını daha güçlü birine dayamadan başka kimseyle kavga edemeyenler. Sizin ruhunuzu çok iyi biliyorum. Irak işgalinden önce de Amerika’nın yanında savaşa girmeliyiz diyordunuz. Çünkü siz ancak dayak yemeyeceğinizi bildiğiniz kavgalara girersiniz beyler. Siz ancak çocukları dövebilirsiniz. Uzağından yakınından geçmediniz hiçbir onurlu kavganın. Hiçbir zaman da anlayamayacaksınız kelleyi koltuğa alıp canavarlarla dövüşmeye giden insanları.

Başka zaman olsa, “Fikirlerinize katılmıyorum, onları söylemeniz için de canımı falan vermem, defolun gidin,” derdim. Ama şimdi öyle demiyorum. Şimdi daha çok konuşun diyorum. İstediğiniz kadar konuşun. Ortalık biraz bulanık olsa da herkes ne olup bittiğinin farkında bugün. Ancak sular geldiğinde böyle olur, bir süre çamurlu akar, sonra berraklaşır. O yüzden konuşun daha çok konuşun, bir an önce aksın gitsin bu pislik.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Sanat yönetmeni dostumuz Harun Tan’ın tasarladığı gazze posteri.

Gazze’ye giden gemiler hepimizin.
İHH, İslamcıların yoğun olarak yer aldığı bir yardım kuruluşu olabilir.
Yardım gemilerine yönelik İsrail saldırılarını protesto edenler tekbir getiriyor olabilir.
Fakat…
İsrail saldırısı hepimizi yaraladı.
Protestolar, İslamcıların tekelinde kalmamalıdır.
İnsani ve kitlesel bir tepkiye dönüşmelidir.
Hangi dünya görüşünden, hangi meşrepten olursa olsun, vicdan sahibi herkes bu saldırıya cevap vermelidir.
Bilim adamları, müzisyenler, sinemacılar, ressamlar, medya mensupları, yazarlar…
Herkes, hepimiz, her birimiz İsrail’in insanlık dışı hücumlarına karşı durmalıyız.
Protestoları; Radikal İslamcı havadan kurtarmalıyız.
Bu bir insanlık sınavıdır.
Filistinlilerle aramızda elbette din kardeşliği bağı vardır.
Gelgelelim, çok daha geniş bir çerçeve, çok daha büyük bir ortak payda söz konusudur.
O da, insanlık, sivillik, barışçılık, yardımseverlik gibi vazgeçilmez değerlerin bir karışımıdır.
Alevi-Sünni, Şeriatçı-Laik, Sağcı-Solcu, Başörtülü-başı açık… Hepimiz aynı barış gemisinde, insanlık gemisinde yer almalıyız.
Punkçı gençler, Emo’lar, banka çalışanları, Heavy Metal’ciler, karikatüristler, mankenler, akademisyenler, Müslümcüler, Ninjalar, jet sosyete, nihilistler… katılmadan bu gemi yürümez.

İsrail’le aram hep berbattı.
Fakat artık iş iyice kişiselleşti.
Böyle olacağını tahmin etmeliydim.
Gazze’ye insani yardım götüren gemilerde çok yakın dostlarım var:
Hakan, Sinan, Bahadır, Ebubekir…
Yoksul, yetim çocuklara ekmek götürüyorlar.
İsrail, bu yardıma mani olmak için silaha sarılıyor.
Bildiği başka bir ifade, davranış biçimi yok zaten.
60 senedir katliam, cinayet, suikastla insanlığa saldırıyor.
Öldürmekten, işkenceden, kan dökmekten başka bir şey bilmiyor.
Şimdi de arkadaşlarıma sataşıyor.
Kardeşlerimin başlarına ateşe diyor.
İsrail hiçbir zaman insaflı, zeki, medeni, ölçülü olmadı, olamadı.
İsrail her zaman belasını aradı.
İsrail askeri, cahil kabadayı pozlarından hiç vazgeçmedi.
Tüm insanlığın bedduasını almaktan kaçınmadı.
Lanetlenmekten sakınmadı.
Dostlarımı, geri zekalı sapıkların gübre dolu pençelerine terk etmeyeceğim.
Terörist İsraillileri sürekli aşağılayacağım!
Onları öyle pataklayacağım ki, “Keşke çocukken ölseydim” diyecekler!

İsrail’den Kaptan köşküne: Rotanız nedir?
Kaptan köşkünden İsrail’e: Rotamız insanlığın vicdanı.

Bütün medeniyetlerin boynuna
Tasmayı geçirmeseydi batı
Ayırt edebilecektik hepimiz
Çinlilerle Japonları

Ve Paris kokmasaydı
Bütün kadınlar bu çağda
Bir anlamı olacaktı hâlâ
Çerkez kızlarını almanın

Taklit etmeseydi zencileri Elvis Presley
Hepimiz bilecektik
Radyodaki şarkıcının
Black or white olduğunu

Kimse merak etmiyor şimdi
Neden Kristof Kolomb
Amerika’ya vardığından beri
Koalalar çekik gözlü, pandalar zenci

Geçtiğimiz günlerde Domingo Yayınları’ndan Cinayet Çiftliği isimli bir kitap çıktı. Andrea Maria Schenkel’in bir suç romanı. Biraz geniş kapsamlı bakarsak polisiye olarak da adlandırabiliriz. Kitabın mütercimi ise Dost Körpe. Süper hızlı bir roman. Kitabın en beğendiğim özelliği kurgusu. Yazar kitabı tüm tanıkların gözünden anlatıyor. İkinci dünya savaşının hemen sonunda, ahlaki ilişkilerin neredeyse bittiği bir aile katledilir. Çiftlikteki herkes öldürülmüştür. Yaşlı, huysuz, inatçı katırın teki olan Danner, karısı, kızı, kısının iki çocuğu ve çiftliğin yeni hizmetçisi. Yıllardır köyünden uzakta olan anlatıcımız olayla alakalı kimseye yorum yapmayan köy halkına olayla alakalı sorular sorar. Köy halkı orayı tanıyan, ama anlattıklarından sonra orada durmayıp yaşadığı şehre dönecek olan kişiyle rahatlıkla her şeyi paylaşırlar.

Yazarın yeni romanı Ice Cold’un fazla zaman geçmeden okuyabilmeyi umuyorum. Umarım Domingo Yayınları elini biraz çabuk tutar.