.

 

Hayatım boyunca annemden sonra en çok sevdiğim şey ülkem oldu. Bazen kendimi bile şaşırtan bir tutkuyla sevdim ben memleketimi. Devirdiğim otuz küsür yılda bir sürü saçmalık görmeme rağmen hep görmezden gelmeye çalıştım. Yurt dışına kapağı atmaya çalışan, bu ülkeden bir halt olmaz artık diyen yakınlarımı, dostlarımı elimden geldiğince engellemeye çalıştım, engelleyemediklerimle dalga geçtim, hatta bunu söylerken utanıyorum şimdi ama, biraz küçümsedim..

Kardeşim bir süredir yurt dışında. Doktora tamamlamaya Avusturya’ya gitti. Yaz başında, yurt dışına gittiği ilk günlerde şey diye düşündüm hep, bir an önce git, işlerini hallet, kendini geliştir, yetiştir ve gel. Sonra burda ülkene, öğrencilerine hizmet et biz de seninle gurur duyalım. Aşağı yukarı her gün ağladı annnem, oğluşum oralarda ne yapıyordur şimdi diye. Aşağı yukarı her gün teselli ettim annemi, sayılı gün anne dedim, bitirir gelir tez zamanda üzülme sen..

Ama bugün olanlar sadece içimi ezmekle kalmadı, ülkeme dair son umut kırıntımı da aldı elimden. Kendimi, gelme kardeşim derken yakaladım bugün. Kal kardeşim oralarda imkan bulabilirsen. Benden bir cacık olmaz artık, istesem de başka bir ülkeye gidip yerleşemem, nefes alamam. Ama senin bir şansın var, kal. Annemi merak etme, uçağa bindirip getiririm yanına çok özleştiğiniz zamanlarda. Kal abicim kalabiliyorsan. Burası artık bizim ülkemiz değil, burası her an her yerde kendisi gibi düşünmeyenleri öldürebileceklerin ülkesi. Burası yerli yersiz korna çalıp kulağımızın zarını siken, burası yere utanmadan iri iri balgamlar atan, burası yan baktığını iddia adip sokak ortasında hiç tanımadığı insanlara dalan, burası sırf kıyafetinden tahrik olduğu için gencecik kızlara tecavüz eden, burası on lira için adam kesen, on yaşında çocukları para karşılığı iğrenç adamlara satan, birbirine saygı duymayan, allahtan da kuldan korkmayanların ülkesi artık…. Ben pes ediyorum kardeşim, ne ülkeme ne içindeki insanlara güvenim kaldı? Ama yapabileceğim bir şey de yok, ülkemin kaderi benim de kaderim artık, aynı pislikte birbirimize sarılıp yavaş yavaş boğulacağız. Sen kurtar kendini kardeşim, bizi düşünme. Anneme ben anlatırım durumu, üzülür ama anlar merak etme…

, 11 Ekim
Punto:
14
16
20
24
Palet:
Yazı
Yazı
Yazı
Yazı
Sıfırla
.
Panel
Yukari Asagi