.

bir

 

İlk cümle çok önemlidir. Ama öfkeliyseniz, iş son cümlenize bakar.
Dün, her sene olduğu gibi coşkuyla, sevgi dolu bir halle yine yollara düştük. Önce Beşiktaş’ta Meriç’le buluştum. Mor pankartımızı hazırladık. Üstüne de “Hepimiz Unicorn’uz” yazdık. Kenarlarına da çiçekler, böcekler, gökkuşağı çizdik. Çizim kabiliyetim neyse ki ilgi alanım olan şeylerle sınırlı. Günlerdir “Love wins” demişiz, yine başka ülkelerde olanlara uzaktan bakmış, kendi başımıza gelmiş gibi de sevinmişiz. O yüzden içimizde havai fişekler patlıyordu Onur Yürüyüşü’ne giderken.

Taksim’e geldiğimiz anda bir grup polis tarafından durdurulduk. Pankartım açıldı. Mor, çiçekli pankartım, lacivert giyen polisin elinde duruyor. Gözlerinde soru işaretleriyle her polis, pankartımı ötekine uzatıyor. Öbürü diğerine uzatıyor. Böyle geçiyor. Ben de oradan oraya uzanan pankartımla birlikte adım adım gidiyorum.  Sonuncusu, kafaları karıştıran soruyu soruyor bana: “Nedir bu unicorn?” Ben genelde böyle ani sorulara, ismimi bile sorsalar cevap veremiyorum. Neyse ki Meriç yanımda:
“Tek boynuzlu at.”
“Bununla giremezsiniz alana!”
“Hö?”
Tek boynuzla atla giremezmişiz. Bunun üstüne açıklama yapıyorum.
“Böyle renkli at bu ya, renkli kuyruğu filan var…”
“Aşağı inin. Bununla buradan geçemezsiniz. İki sokak sonra yukarı çıkın.”

Hiçbir şekilde meydana ilerleyemiyoruz. Aşağı doğru inip yeniden İstiklal girişine geliyoruz. Amaçlarının ne olduğunu çözmeye çalışıyoruz o sırada bir de. Derken aşağıdan dolaşıp yukarı çıktığımızda bayrağımızı açarız cadde boyunca yürürüz sanırken, arkadaşlarımızdan mesajlar geliyor “İyi misiniz?” diye. “Ya hiçbir şey yok burası çok güzel gelseni…” yazdığım anda içine alındığımız yarı halkadan açık olan tek tarafa doğru koşmaya başlıyoruz. Çünkü tek boynuzlu ata karşı olan polisler, gazdan yana. Cihangir’e doğru sloganlar ve gaz eşliğinde yürüyoruz. Bir ara koşmaya başlıyoruz ki o sırada benim pankartım yere düşüyor. Ama atlar düşse de koşar. Koşmaya devam edip Cihangir meydana geliyoruz.

O sırada hissettiğimiz tek şey var ki bu kadar insanın sevgisi, coşkusu, heyecanı kursaklarında bırakılmış. İyi halt etmişler. Duvara yaslanıp sigara içiyoruz. Meriç “Onlar evleniyor, biz yürüyemiyoruz bile…” diyor. Özeti bu. Öylesine gerisindeyiz tarihin. İktidar, güç peşinde olmayan bu kalabalık, bizler, sadece kendimiz gibi yaşamak isteyen bizler, Cihangir meydanda eğlenmeye başlıyoruz. Hatta bana kalırsa, diğer yürüyüşlerden daha bile güzel oluyor bir süre sonra. İç içeyiz. Bütün dostlar bir arada. Birbirimizi bulmamız bile daha kolay oluyor. Normalde yürüyüşte zorluk yaşıyorduk. Adım atacak yer kalmıyor bir süre sonra. Ara ara müdahale geliyor. Bir dakika kadar dağılan kalabalık yeniden meydana geliyor. Politik bir slogan yok. En politik sloganın sonunda zıplıyoruz yani… öyle. Bildiniz!

Sonra diyorum ki “Ulan her şey politik aslında… Amerika, bütün ülkelere büyük bir ayar verdi, bildiğin gizli emir. Bunlar da işte tüm sevgisizliğiyle, bütün cehaletiyle ve tarihle arasında takip mesafesi bırakırken oldukça geride kalmışlığıyla karşı çıkıyor.” Yıldırım Türker der ya ““Bir erkekbir erkeği; bir kadın, bir kadını sever. Kuracağımız ikinci cümle mutlaka politik olacaktır.” Bam!

Akşama doğru, Asmalı’ya geçiyoruz. İstiklâl boyunca da şarkı söyleyip “Buradayım!” diyoruz. Ellerimizde gökkuşağı bayraklarıyla girdiğimiz Asmalı’da herkes omuz omuza dans ediyor. Başka hiçbir şey yok. Slogan yok, bayrak dediğimiz renkli şeyler yok. “Normal” bir günde ne olursa, o oluyor yani…  We Will Rock You eşliğinde bütün kalabalık gündüz olanlardan uzaklaşmışız. Şarkı söyleyip dans ediyoruz. Hani insanların kalbinden o sırada saçılan duygunun renkleri ve sembolü olsa kesin yeşiller, morlar ve çiçekler havada uçuşurdu o sırada.  Öyle bir an… Şarkı bittiği anda, arkadaşımız “Tünel’de Sezen çalıyormuş.” diyor. Şimdi amaca bakın sonuca bakın bir de… Tünelde Sezen dinlemeye doğru gidiyoruz. “Sezen dinleyeceğiz la biz! Hedefimiz o!” Kalabalığı geçiyoruz.  Tam o sırada birileri “Polis!” diye bağırmaya başlıyor. “Plastik mermi atıyorlar! Arkaya ilerleyin.” Az önce dans ederken bile içinden zor çıktığımız kalabalığa, geri girmeye çalışıyoruz, derken her yeri gaz sarıyor. Alt katta yarım saat önce girdiğim tuvalete doğru yöneliyorum. Arkadaşım da benimle birlikte. Tuvaletin içine girip kapıyı kapatıyoruz ve penceresi yok. Penceresiz bir tuvalette, alt katta sıkışıyoruz. Sokaktaki bütün güzel insanlar da içeride tabii. Astımım var. Bir başkası da içeri yanımıza giriyor. Onun da astımı var. Üç kişi küçücük bir tuvaletteyiz. Buz gibi terlemişiz. Hadi Hamza diyelim arkadaşıma, Hamza yüzümü tutuyor. İkimizden de saf su akıyor adeta.  Buz ter… Üç kez dışarı çıkmaya çalışıyoruz. Ama bina içine bile gaz sıktıklarından kapıyı açmamız bile mümkün olmuyor.

O an kalbimizden renkler fışkırsa ve bir sembolü olsa sadece gri olurdu. Çünkü öfke bence, kendisinden başka hiçbir şey bırakmıyor. Dakikalar sonra dışarı çıkıyoruz. Birkaç tıp öğrencisi hemen yardıma koşuyorlar. Biri Ventolin buluyor, diğerleri süt… the Mekan’da da bir saat sonra benzer hikâyeler yaşanıyor.

Bir süre kaldırımda uzanıyorum. Rüyalar bile daha adil. Rüya olarak başlayıp öyle devam ediyor ya da direkt kâbusla başlıyor ve nihayetinde uyanıyorsun. Ama bu ülkede kafamızın içi, kalbimizin ortası rüya gibi de olsa bilgisiz, kalpsiz ve zalim her insan tarafından kâbusa dönüyor her yanımız.

Gecenin sonunda taksiyle eve dönerken, gün boyunca olanları düşünüyorum ve Sezen Aksu çalıyor: Aşkları da Vururlar… Yine de o hep kazanır. Bir sigara içiyorum. Kimseye kalmayacak olan bu dünyada, gündüz, tomanın polise verdiği cevap umarım tüm alıcılara ulaşmıştır.
Ulaşmadıysa da bizi dün gece gaza boğan insanlar… İçiniz rahat olsun dostum, ne yapıp edeceğiz, çocuklarınıza güzel bir dünya bırakacağız. Kendimize de elbet!

, 29 Haziran
Punto:
14
16
20
24
Palet:
Yazı
Yazı
Yazı
Yazı
Sıfırla
.
Panel
Yukari Asagi