sigara almak için dükkândan çıkıp bahariye’deki halk eğitim merkezi’nin yanıbaşında duran gazete bayisine gittim. bazen ayaküstü bir iki lafladığımız bayi, sigarayı uzatırken gözucuyla bir şeyi işaret ederek sordu:
“şu adamı tanıyor musun?”
gösterdiği yere bakınca, tezgâhın üstünde duran bavul dergi’nin kapağını kaplayan cemal süreya ile göz göze geldim.
“evet. şair cemal süreya,” diye cevap verdim.
bunun üzerine bayi, heyecanlı bir ses tonuyla sözüne devam etti:
“o zamanlar sahil tarafında bir gazete bayisi işletiyordum. cemal süreya kendi çıkardığı o beyaz kapaklı papirüs dergisi’ni kendi elleriyle getirip bana teslim ederdi. kendi elleriyle… çok kibar bir beyefendiydi.”
sigaramı alıp yeniden cemal süreya’ya baktıktan sonra dükkâna döndüm.

Duydum ki artık roman yazmayacak olmamı karamsar bir trip ya da geçici bir karar olarak gören dostlar varmış.
Oysa tam aksine, neşe içinde alınmış mutlu bir karar bu.
Hatta karar bile değil.
Hiç sevmem karar almayı.
Yazmak istediğim romanlar bitti o kadar.
Nihayet esas mesleğim olan müzisyenliğe ve eğitimini verdiğim senaristliğe yoğunlaşabileceğim.
Doğru anlaşılmak istediğimden böyle bir beyanı gerekli gördüm. Bundan sonra isteseniz de bu konuda başınızı şişirmem gayrı. :)
Selam ve sevgiyle.
t.k.
*Ömer Madra, Remzi Kitabevi, 1991

A rainbow in the sky above the vineyards at the Elephant Hill Estate and Winery on the Te Awanga coast, near Napier, Hawke's Bay, North Island, New Zealand.

İki kişi arasında birinin diğerinden özür dilemesini gerektiren bir durum oluşuyor. Hayat bu! Her an herşey olabilir. Özür gerektiren hallerin bin çeşidi var. Şöyle bir tanesini seçelim: İki iyi arkadaş var, ikisi de aynı müzik grubunun fanatiği. Hadi grubun ismi de Caravan olsun. Birlikte sürekli Caravan dinliyorlar deli gibi. Günlerden bir gün bu iki arkadaştan biri ki, kendisine şu andan itibaren artık kısaca Bizimki diyeceğiz, Caravan’ın o hafta sonu bir konser için şehirlerine geleceğini öğreniyor ve mutluluktan havalara uçuyor. Zira –boru değil- uzun zamandır hayallerini kurdukları bir şeyi gerçekleştirecekler ve grubu ilk kez canlı olarak izleyebilecekler. Bizimki hemen hevesle arkadaşını arıyor sürpriz haberi bildirme heyecanı ve beraber o konsere gitme düşüncesinin coşkusuyla. Arkadaşı telefonu açıyor ve sessizce bir süre onu dinliyor herhangi bir tepki vermeksizin. (Bizimki’nin arkadaşına da şu andan itibaren kısaca İnsan diyelim.) İnsan, Bizimki sözünü bitirdikten sonra ona konserden haberi olduğunu söylüyor. Bizimki ilk travmayı atlatıp beraber bilet almalarını önerdiğinde de başka kişilerle bilet alarak o konsere gideceğini ekliyor.
Şimdi burada biraz duralım. Duralım ve bu örnekte iki kişi arasında bir sorun oluştu mu bakalım. Girişi öyle bi yaptım ki, bence oluştu. İki iyi arkadaş. Aynı müzik grubu hayranlığı. Grup ilk kez onların şehrine geliyor. Biri haberi öğrenip heyecanla öbürünü arıyor. Öbürü konserden önceden haberdar ve çoktan bileti diğerine haber vermeden almış bile. Burada bir kırılma oluştuğu kesin.Nereden mi kesin? Deminden beri anlattıklarımı dünyanın çeşitli ülkelerinde bir sürü insana film diye seyrettirin ve sorun: “Bu filmde kim kimi üzdü?” diye. Herkes aynı cevabı verir. Oradan kesin!
Bu iki arkadaş mazide ne yaşamış olursa olsunlar o güne yani o telefon öncesine birlikte deli gibi Caravan dinleyen iki kafa dengi olarak gelmişler ve işte az önce filimsel olarak ‘ispatladığım’ şekilde aralarında bir sorun oluştu. Peki bu arkadaşlık burada biter mi? Bana soruyorsanız hemen burada bitmeli. İkinci şansı asla vermeyeceksin. Burada bitsin. İlerde belki yeniden başlayabilir. Ancak genelde yani hayatta öyle olmuyor. Zaten buraya kadar ve buradan da kim bilir nereye kadar sürecek olan bir yazıyı başka türlü neden yazalım? Arkadaşlık devam ediyor ve az önceki telefon konuşması taraflardan birini ‘kırgın’ diğerini de ‘kırıcı’ konumuna geçiriyor. Ve bu gerilimin halledilmesi gerekiyor. Şart mı?Şart değil aslında. Pek çok yakın ilişkide gün içinde buna benzer hatta bundan daha beter binlerce sorun oluşuyor, ama ilişkiler oluşan sorun üzerinde bir saniye bile durulmaksızın sürüp gidiyor. Ancak örneğimizde farklı bir noktadayız.
Bakalım neredeyiz:
1. Telefona sarılmadan önce son derece neşeli ve heyecanlı olan Bizimki telefon görüşmesi sonrası üzgün ve perişan bir hale geldi.
2. Peki bunun sorumlusu kim? Sorumlunun İnsan olduğu net.
3. Bizimki’nin yaşadığı düş kırıklığı ancak İnsan tarafından tatminkar bir şekilde gönlünün alınmasıyla bir nebze hafifletilebilir. Neden? Çünkü Bizimki öyle istiyor.
4. İnsan da bunun farkında.
5. Peki böyle bir şeye Bizimki niye üzüldü? Buna üzülünür mü? Yersiz bir soru. Teorik olarak üzülünmeyebilir, ama pratikte yani hayatta büyük bir olasılıkla buna üzülünüyor.
Öyleyse devam edelim.
Şu anda telefon kapalı. Bizimki, yukarıda bahsetmiştik, epey yıkık. Aldatılmışlık duygusu yaşıyor ve İnsan’ın umursamazlığından, bencilliğinden, ona verdiği değerin karşılığını kendisine vermemesinden girdi, geçmişteki benzer davranışlarından çıktı.
Telefonun diğer ucundaki İnsan’ın ise şu an tam ne durumda olduğunu bilmiyoruz. Tahmin edelim. Bir gülümseme gelmiştir yüzüne belli belirsiz. Bir suçüstü gülümsemesi. Bizimki’nin telefonda heyecanla verdiği habere gösterdiği ilk sessizlikle aslında yakayı ele verdiğinin farkındadır, ardından da zaten dile geldi. Kendi de biliyor, üç suçu var. Birincisi bu konserin haberini, bu habere en çok sevinecek kişi olan Bizimki ile paylaşmadı. İki, gitti bilet aldı ya da aldırdı ya da ona aldılar. Her neyse! Yetmedi, (üç) Bizimki’ne de bir tane aldırabilirdi, ama onu da yapmadı. İnsan da düşünüyor şu anda. Ne düşünüyor?Yapıp ettiğinin karşısındakinde mutsuzluk yaratacak birşey olduğunu o eylemi gerçekleştirmeden önce düşünmez mi, düşünemez mi? Düşünür de düşünmez de. Düşünerek de yani kasıtlı olarak da yapabilir, düşünmeden öylesine de. Ancak artık o aşamayı geçtik. Olan oldu. İki kişi arasında gerilim oluşturacak bir durumun tam ortasındayız. Devam edelim ve şimdi telefon görüşmesinden sonra ilk kez bu ikiliyi karşı karşıya getirelim. Planlı bir karşılaşma olmasın. Yani İnsan o hadiseden sonra Bizimki’ni hiç aramamış olsun. Nasıl bir yerde karşılaşsınlar? Alelade bir yerde. Bu laf da çok hoştur aslında, Alelade. Ale lade, alel ade, a lelade! Aynı okul veya işyerinde oldukları için ertesi gün ister istemez karşı karşıya gelmiş olsunlar mı? Metro durağı olur mu mesela? Olsun be! Sizi mi kırıcaz!!! Metro durağında birbirlerini gördüler ve birbirlerine doğru yürüyorlar küçük adımlarla. Heyecanlı bir an. Ne olacak? İlk kim konuşacak? İlk, İnsan konuşur, baştan söyleyeyim. Şu anda başta Bizimki olmak üzere hepimiz hatta İnsan’ın kendisi bile ilk adımı ondan bekliyoruz. Onun ilk konuşacak kişi olması da zaten bu ikili arasında yaşanan durumun izah gerektirecek, özür gerektirecek bir durum olduğunun kanıtı bence. Öbür türlü o niye konuşsun? Birlikte mal mal gelen trene bakarlardı her günkü gibi. Birazdan aralarında bir konuşma başlayacak. Bu konuşma ikna içerikli, gönül alma amaçlı olacak. Niye? Çünkü, Bizimki kırgın ve belli ediyor. İnsan da ne yaptığının farkında. Ve ikisi de arkadaşlıklarını sürdürmek istiyorlar. Niye sürdürmek istiyorlar böyle kıra kırıla diye sorsak ikisi de eminim bunun nedenini tam izah edemezler, ama istiyorlar. İstiyorlar, işte bütün mesele. İstiyorlar.
İnsan önce havadan sudan bir iki laf açtı, ama her zamanki karşılıkları bulamayınca bir özür seansına acilen geçmesi gerektiğini anladı. Kuru bir seans olacak. İnsan’ın yüzünde yaptığından gerçek anlamda bir suçluluk duyduğuna, pişmanlık hissettiğine dair hiçbir ipucu bulunmayacak her zamanki gibi. Avla avcının hikayesi. Ve başladı… İşte… aslında onun da haberi yokmuş da… arkadaşları ona haber vermiş, yani… hatta bileti de alıp öyle onu aramışlar… o da dalmış… yani…boş bulunmuş… kafasında başka bir mesele varken tamam demiş bulunmuş… yani… zaten Allah çarpsın… o aramasa o zaten onu arayacakmış… ama gene de onun bu kadar tepki vereceğini bilse zaten… falan filan. Falan filan. Sıra sıra, boy boy, dizi dizi gerekçeler. Seans uzuyor. Bu ana biraz daha yakından bakalım. Mümkünse yüz hatlarına kadar girelim. Bu arada tren gelmiş mi gelmemiş mi, sıkış tepiş içeri girmişler mi, girmemişler mi hiç umurumuzda da olmasın! İnsan gerekçelerini sıralarken bir yandan da Bizimki’nin yüzündeki değişiklikleri izliyor şu anda. Bir gerekçe söylüyor, bekliyor işlemciden sonuç bekler gibi. Olmadı bir daha, bir daha. Bizimki’nin yüzünde yumuşama bekliyor ilk etapta, tatlı ve rahatlamış bir gülümseme. Böylece onarım tamamlanacak ve süreç kaldığı yerden normal akışına geçecek. Fakat Bizimki’de her gerekçede aynı yüz hatları. Şimdi bunlar örneğimizdeki gibi düz arkadaşlar değil de işin içinde cinselliğin de bulunduğu daha farklı bir duygusal ilişki içinde olsalardı İnsan bu gönül alma seansında mutlaka çiçek miçek gibi bir bitkiden ya da kolye molye gibi birtakım nesnelerden istifade edecekti. Fakat o da yok! Ona da ben izin vermiyorum. Hala her yeni gerekçede aynı yüz hatları. Bizimki hala gevşemedi, uzaklara filan bakıyor, arada kafasını sağa sola sallayarak küfür müfür ediyor belli belirsiz. Yavaş yavaş artık İnsan için “E uzattın ama artık!” dakikalarına giriyoruz. İnsan’ın yüz hatları gerilmeye başladı. Sinirleniyor. Tamam bir halt yedi, tamam yemiş olabilir, ama ne yaptı? Özrünü de diliyor işte. Dilemeyebilir miydi?Dilemeyebilirdi. Umurunda bile olmayabilir miydi? Olmayabilirdi. İnsan artık haklı duruma geçtiği görüşünde. Ondan günah gitmek üzere. Neredeyse yüzüne haksızlığa aslında onun uğradığına dair bir ifade oturdu oturacak. Eğer bir an evvel aralarındaki muhabbeti eski iyi arkadaşlıkları düzeyine getirmezse, kaybeden Bizimki olacak bak söyleyeyim!
Bizimki, bak kardeşim! İnsan tokadı çakmış yere yapıştırmış mı seni bi yerde? Yapıştırmış! Basıp geçip gidebilirdi miydi üstünden? Geçip gidebilirdi, aynen! Ama geçip gitmemiş! Başında dikilip alay edebilir miydi senle? Edebilirdi. Hem de ne biçim! Ama etmemiş. Bakmış ağlıyorsun. Üzülmüş. Sana insanlık göstermeye karar vermiş. Eğilmiş yüksek rakımlı yerinden ve sana insanlık elini uzatmış yerden kalkasın diye. Daha ne yapsın? Ama sen ne yapıyorsun? Nankörlük ediyorsun. Sana uzatılmış eli tutmuyorsun!Üstünü başını temizlemeye çalışırken bir yandan da ‘utanmadan’ kendi olanaklarınla yerden kalkmaya çalışıyorsun. Şımarıksın! İnsan’ın eli hala havada asılı kalmış. Edepsizsin de. Sana şefkatle gülümsüyor, yüzüne bile bakmıyorsun! Belki de müşfik bir edayla başını okşayacak. Oralı bile değilsin! Ona da izin vermiyorsun. Hala surat bi karış! Sen kimsin be kardeşim! Bu yaptığın insanlık dışı birşey yani!

— Huooop!!! Amca oğlu!!! Burada durulur mu, ya hu!

Yokuşta durmak zorunda kalınca, dolmuşun kapısını açıp öndeki taksinin şoförüne  bağırıyor.

— Yanlış anlama abi… Şu yokuşta nasıl zorlanıyor, duyuyor musun?

— Estağfirullah.

— Yağmuru sevmiyor bu meret!

— …

— Kar olsa, takarsın kış lastiğini, kalkar!

— …

— Geçen bir arkadaş zorlamış böyle kalkarken, zincir atmış…

— (Zincir???)

— Tabii zincir atınca, motor gitmiş…

— (Karbüratör, şanzıman, vites kutusu… Zincir???)

— Olmuş mu, on iki buçuk milyarlık!

— (İyi para! Platin, meme, brülör… Zincir???)

— Zaten bir buçuk, iki lira para topluyoruz…

— (Doğru: Taksim beş buçuk! Termostat, istavroz dişlisi… Zincir?)

— Adam iflah olmadı: Battı gitti… Dolmuşu da bıraktı. Buyurun abiciğim!

— Kültür merkezi mi burası?

— Yok abi. Kültür merkezi yukarıda kalıyor. Aşağıda yolcu bekliyor ya, çıkamıyoruz oraya. Yürüyeceksin biraz.

— (Yolcular aşağıda bekliyor… Kültür merkezi yukarıda… Marş dinamosu, diferansiyel, Diferansiyel Hesap Üstüne İki El Yazması, diferansiyel rant, artı değer, Zincir??? Zincirlerinden başka kaybedecek bir şeyi olmayan…) Haa, eyvallah. Hayırlı işler.

İstanbul Devlet Tiyatroları’nın Bersisa adlı oyunu için yazdığım partilerin üç yaylıyla seslendirilmiş hallerini Soundcloud‘da bir “playlist” olarak yayımladım.

Bu listede bestesi bendenize ait olmayan tek eser “Kutsal Evlilik Ayini” adlı geleneksel Bizans düğün ilahisidir.

 

Gece yarısı Mühürdar’da, kollarını havaya kaldırmış genç bir adam, başını tartımla sallayıp bir şeyler söyleyerek üstüme geliyor. Sol kulağım zaten az duyuyor; kapüşonu da kapatınca hiç bir şey duyamıyorum.

Durum değerlendirmesi:

⎯ Kollarını kaldırarak üstünüze yürüyen adam saldırgan mı?

⎯ Hayır. Hatta sevimli bile denilebilir.

⎯ Peki, bu adam sizden para mı isteyecek?

⎯ Sanmıyorum. Başka türlü bir hali var.

⎯ Nedir o?

⎯ Hakikaten nedir bu?

Kapüşonu açıyorum:

⎯ Anlamadım, canım. Ne diyorsun?

⎯ Bütün insanları, diyorum abi. Bütün insanları çok seviyorum.

⎯ Ha, eyvallah.

⎯ Savaşlara hayır, abi!

⎯ Eyvallah, ona da eyvallah.

⎯ Kusuruma bakma, abi. Ben biraz içtim de.

⎯ Eyvallah, canım.

⎯ Abi, sen ne güzel bir abisin, her şeye eyvallah diyorsun.

⎯ Eyvallah, babacığım; ya ne diyelim.

⎯ Sen de mi içtin, abi?

⎯ Yok. Bıraktım ben.

⎯ ?!!

⎯ ?

⎯ Eyvallah, abi.

⎯ Eyvallah.

14 yaşımda okulu kırıp Taksim’den Harbiye’ye, külrengi bir yağmur altında el ele yürüdüğümüzde sevdim. Sonra anan okulu basıp “Sen misin kızımın konuştuğu çocuk!” diye kükrediğinde.
16 yaşımda okulunda konser verdiğimizde o zamanlar alemin en acemi solisti olmama rağmen nezaket gösterip sesimi Bruce Dickinson’a benzettiğin zaman sevdim.
20 yaşımda Marmara Ereğlisi’ndeki iskelede bir sabah Enis Batur’un “Gri Divan” kitabını verdiğin zaman sevdim. Şimdi bulamıyorum o baskıyı, sahaflarda bile.
23 yaşımda Sapho Club’da dans ederken karşılaştığım zaman. Kıvır kıvır akarken omuzlarından kadınlığın.
25 yaşımda yılbaşı gecesi elinde sepetle Beşiktaş’taki Kadıköy iskelesinde beklerken gördüğüm zaman sevdim.
27 yaşımda bana klasik müzik sevdirme konusundaki inadından dolayı sevdim. Bach, Elgar, ama ille de Jacqueline du Pré!
29 yaşımda çalıştığım ofisin orta yerinde, bembeyaz giysiler içinde, bir Venüslü masumiyetiyle belirdiğin zaman.
33 yaşımda bir gece yaşadığın yalının penceresinden Boğaz’ı gösterip “o gemi ne zaman geçse ben seni düşüneceğim” dediğin zaman.
37 yaşımda karlı bir Sofya gecesi karşıma geçip “nihayet büyüdün galiba” diyerek kadehini dünyanın ve Tanrı’nın yalnızlığına kaldırdığında…
40 yaşımda fonda Yıldız Tilbe çalarken önüme bir kadeh koyduktan sonra “ikimiz de yeterince bedel ödemişiz, gel kalplerimizdeki güçleri birleştirelim” dediğin zaman.
Sonunda anladım ki sen aslında hep aynı kadındın. Aynı kusursuz, evrensel dişi. Saçları kozmik ışınlarla, yıldız tozlarıyla yıkanmış. Parmak uçlarında şimşeklerin dans ettiği.
Bense her defasında başka bir adam. Her defasında yenik düşüp değişmiş, bu yüzden senin kıymetini bilememiş başka bir budala.
Bunları anladığımda kadehini kaldırmış bana gülümsüyordun. Aynı anda sarı, kumral, kızıl, simsiyahtı saçların. Gözlerin aynı anda deniz mavisi ve elaydı. Fonda David Bowie çalıyordu. İçimde koca bir sarkaç gibi sallanıyordu zaman.

daha önce şurada bahsetmiştim: http://www.afilifilintalar.com/birkac-kelam-ve-bir-duyuru

araya çok zaman girdi, bir sürü iş, güç, dert, bela girdi; alakadar olamadım. şimdi yavaştan başlıyorum. ilk misafirim Serkan Canbaz, kendisiyle ilgili bilgiyi en sona koydum.

sayfasından çaldığım bu satırları mazur görsün.

bir şeyi de belirtmem lazım, bu ve bundan sonrakiler de dahil olmak üzere burada paylaştığım metinleri tartışmak için doğru kişi ben değil o metnin yazarıdır. burada paylaşmış olmam o metne dair her şeyi onayladığım/beğendiğim/savunduğum/desteklediğim anlamı taşımamaktadır. hem zaten yazarı daha iyi bilir, akla takılan bir yanı varsa.

okuru bol olsun.

m.

______________________________________________________________________________________________________________________________

 

-kapı-

Kocaman duvarların diplerinden, ateş saçan nehirlerin kıyılarından, yalanlar savuran fırtınalarının ortasından geçtim. Yağmur yağdı. Çok fazla. Ortalık battı. Kanalizasyonlar patladı. Yerin dibine itmeye çalıştığım bütün pislikler ortaya çıktı. Daha fazla gizleyemedim. Yanı başımda, suyun üstünde bize öylece bakıyorlardı. Kaçtım, konuşmadan. Sustum çünkü yalan söyledim. Sonrası isteksiz saatler, günler. Senin tertemiz yüzünden daha uzaklara gidesim geldi. Yoruldum. Yüksek ihtimalle haklı suçlamalarından. Yüzüme savuşturacağını bildiğim haklılıklarından. Her zaman giden mi suçlu. Ortalık sakinleşti, sular çekildi. Hafiften burnumuzu kesen o pis koku kaldı sadece. Pek de gidecek gibi değil. Ellerim çözülmüştü artık. Önümde yemyeşil bir vadi var. Onun ortasında duvarsız kapılar. Onlarca.. Yüzlerce.. Buradan bakınca bile kaç tane olduğunu sayamıyorum. Yüksekteyim. Yüzüme rüzgar çapıyor. Sert. Isırıyor inceden. Dudaklarım kurumaya başladı bile ama güneş tepede. Yalandan da olsa mesaisini doldurmak için görev başında. Tek tek geçmem gerek o kapılardan. İndim önlerine kadar. Gölgeleri üç insan boyu. Güneşi kesiyor, soğuk yerde. Açıyorum deniz çıkıyor karşıma. Karşıda birkaç küçük ada. Önümden motorlu bir kayık geçiyor, üstünde yaşlı bir adam. Sesleniyorum duymuyor. Kendimi duyurmak için bağırıyorum. Kafasını çeviriyor. Sigarasını tuttuğu elini kulağına götürüp beni anlamadığını gösteriyor. Kapatıyorum kapıyı. Ne o tembel güneş var ne de soğuk yeşillik. Ayağım suyun içinde. Kıyının karşısına geçmişim bile. Burası şaşırmamı engelleyecek kadar güzel. Tırnak büyüklüğünde yengeç yavruları dışında kimse yok. Sürekli esneyen bir boşluğun içindeyim. Uzaktan Rumca bir şarkı sesi geliyor gibi. Hafif esen rüzgara yenilmediği anlarda kulağımda. Az ötede, ağacın arkasında başka bir kapı görüyorum. Sudan çıkıp hızlıca oraya doğru gitmeye başlıyorum. Güzelim toprak ayağımın altında çamur olmuş. Minik taşlar canımı yakıyor biliyorum ama hissetmiyorum. Açıyorum kapıyı, karşımda boş bir oda. Duvarları yeni boyanmış. Sanki bana hazırlamışlar gibi. Beyaz duvarlı boş bir oda. Kapıdan geri çıkmak için arkamı dönüyorum. Beyaz duvar burnumun dibinde. Berbat kokuyor bu boya. Yer sıcak, cam yok. Tek bir ışık var, o da beyaz. Gözüm yanıyor bu parlaklıktan. Yere çöküyorum. Sıcak iyi geldi. İçim geçmiş, gözlerim kapalı. Buradan çıkmanın bir yolu mutlaka var, biliyorum ama elden bir şey gelmiyor. Olduğum yerden ayağa kalkmaya çalışıyorum. Oda yan dönmeye başlıyor. Tavan yanımda, tutunamıyorum. Beni bir boşluğa atıyor. Dışkı gibi. Yutulamayan kılçık gibi. Tükürüyor. Büyük bir caddeye atıyor beni. Yolun ortasındayım şimdi. Üzerimde bir takım elbise. Arabalar yanımdan vızır vızır geçiyorlar. Aynaları kolumu sıyırıyor. Kaldırımlar bomboş. Herkes deli gibi araba kullanıyor. Kafamı kaldırıp sağa sola bakıyorum belki kapı görürüm diye ama yok. Kaldırıma çıkmam gerekiyor, şokun etkisi geçince harekete geçiyorum. Önce elimdeki Bond çantayı atıp zaman tutuyorum. Bir… İki… Üç… Araba çantayı ezdi geçti. Ceketimi çıkarıp kaldırıma doğru havadan atıyorum. Bir, iki, üç, dört, beş… Bir anda ortaya çıkan, berbat müzikli samba okulu aracına aslı kalıyor. Seni göreceğim güne daha çok uzaklaşıyorum. Umudum azalıyor. Arabalar kolumu parçalamaya başladı bile. Kesikler derinleşti. Acı desen senin yüzün var gözlerimde. Yolu iyice kollayıp son bir güç kaldırıma doğru attım kendimi. Kaldırıma kadar yetişemeyeceğimi düşünmeye başlamıştım. Haksız da sayılmazdım. Aslında hiç haksız olmadım ben. Başıma gelecekleri hep önceden bildim. İşte aldığım kararların berbatlığını kestiremedim bir türlü, hepsi o. Kaldırıma kadar yetişemedim. İlk sağ yanağımda hissettim o yanma hissini. Saniyesinde vücudumun tamamına yayıldı. Gözlerimi açamadım. Çirkin bir binanın tepesinde, elimde sondan üçüncü sigaramla oturmuş, yatan bedenimi izliyordum. Artık işin hiçbir heyecanı kalmamıştı. Ayaklarımı topladım. Kalkıp yürümek geldi içimden. Arkama döndüm, kumsal. Bembeyaz kumlu bir kumsal. Uzunca. Bir tek sen vardın. Uzakta. Epey uzakta. Baktım, baktın. Yanına gelmek istedim, gelemedim. Yürümek istedim. Kum beni içeri doğru çekmeye başladı. Bağırmak istedim, boğazım düğümlendi. Şimdi sana, kalan son enerjimle bakıyorum. O kumsalda bir tek sen varsın.

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Serkan Canbaz

Serkan Canbaz 1990 yılında İstanbul’da dünyaya geldi. Annesinin çocukluğu boyunca ”televizyona fazla yaklaşma” uyarılarına aldırış etmeden büyüyünce utanmadan gidip televizyonun içine girer ve bu işi kendisine meslek edindir. Perde takmayı, yeni yıkanmış kot pantolonla koşmayı ve uçakları pek seviyor. Cesaret buldukça da yazmaya çalışıyor.

 

 

Bism-i şah Allah Allah.

Gizli bir hazineyken bilinmeyi seven ve murad eden, biz henüz taleb nedir bilmez iken esmaını ve efalini bildirerek bizi talib, zatını dahi matlub kılan Zülcelâl-i vel-İkrâm Allahü Teâla’ya, ilm-i ilahisi ve tecelliyatı adedince aşk u şevk ile hamd olsun.

Muhabbet-i ezelînin muhatabı, Hakk’ın muhabbetinin, nurunun, kelamının velhasıl küntü kenzin mazharı, talib-i Hakk’ın rehberi, mürşidlerin serveri, yegâne penâhımız, dü âlemde sultanımız, rahmeten-li’l-âlemin, Fahr-i âlem Efendimiz Muhammed Mustafa’ya, muhabbetle halk olunan âlemler adedince ve muhabbetle salât ü selam olsun. Bu hamd ü sena ve salât ü selamın bereketi, bahusus onun ehl-i beytine, evladına ve etbaına dahi îsal olunsun. Âmin.

Varis-i sırrü’l-hüdavendigâr, sultan-ı şuara, mefhar-i fukara, Şeyh Galib efendim hazretleri, cenab-ı Hakk’ın selamı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun; Allah sırrınızı takdis eylesin.

Canımdan aziz efendim, sizi böyle vakitsiz rahatsız etmemin sebebini izahla söze başlayayım müsaadenizle. Matbuattan ahbabımız, müteveffa muharriruna yazılmış mektubatın ceminden müteşekkil bir kitapta neşredilmek üzere, fakirden de bir mektub istediler. Evvela bu taleb karşısında taaccüb etsem de, bu iş dahi bir hayra tahvil edilebilir diye fehmederek, bu satırları kaleme almaya kani oldum. Fakat mevtaya mektub yazmak gibi bir abesle iştigal etmemek için, size müracaat etmeyi ihtiyar ettim. Çünkü sizin hayatiyetiniz karşısında bizim ahvalimiz cemadattan evla değildir, efendim.

Bu vesileyle hem sizin meşhur “Gele bir devr ki bu Galib’i yâd eyleyeler / Fursat-ı sohbeti ahbab ganimet bilsin” nutkunuzu haklamak, hem de yine bu müfred beyitle alakalı, altı senedir zihnimi meşgul eden bir müşkülü zat-ı alinize arz etmek isterim. Efendimizin hicretinin bin dört yüz yirmi yedinci senesinde telif ettiğim, —kendisi bir kıymeti haiz olmamakla birlikte— ancak sizin mısraınızın iktibasıyla kıymet bulan kitabımda, bâlâda zikrettiğim müfred beyte ilaveten, mirî malıdır deyu, müsemmeninizden dahi birçok mısraı yağmaladım: “Efendimsin, cihanda itibarım varsa sendendir”. Asarınızla meşgul oldukça bir güzel hal tecelli ediverdi de, o beyitte tarih düştüğünüz zannına kapıldım. Fakir hesabın içinden çıkamayınca ehline müracaat ettim. Fakat ehil sandığımız rüsum uleması, bir tarih verebilmek şöyle dursun, yekten, “bu beyitte tarih düşüldüğüne dair bir emare dahi yoktur” dediler.

Sultanım, fakir mi vesveseye düşmüşüm, yoksa ulema mı gafil bilemediğimden, tüm cehaletimle size müracaat ediyorum. Buyurduğunuz üzere, ahbab için sizi yâd eylemek —vakitle tahdit edilemez surette— ganimettir. Hal böyle iken, “Gele bir devr” diyerek, muayyen bir vakte işaret buyurmanızda ancak bir hikmet olacağını vehmettim. Hatta “Gele bir devr” ifadesinin eksik ta’miyeye işaret ettiği fikrine kapıldım. Bu fikirden hareketle, asıl ebcedle hesab ettiğimde iki bin elli üç senesine ulaştım. “Ganimet” kelimesinden muradın “gevher”e telmih olabileceğini fehmederek, noktalı hurufatın hesabından ise bin beş yüz on dokuz senesini buldum. Bu tevarih hem hicrî hem de miladî olarak bize uzak olduğundan, (kendi zamanıma yakın bir tarih bulmam gerektiği vehmiyle) ünsüz hurufatın hesabından iki bin on beş senesini çıkardım.

Nur-i kalbim, efendim, sizden dileğim odur ki, ya himmet edin bu tarihi biz hesab edelim, ya da lütfedip manada bildirin. Kerem edin ki, varsa bu muayyen tarihi bilmek ve dahi âleme bildirmek, ancak sizi yâd eylemekle ganiy olan fukaraya nasib olsun. Sertacım, efendim, hatm-i kelam niyetine muhabbetle aşk u niyaz ederim. Bi-hürmeti Tâ-hâ ve Yâ-sin ve bi-izzeti âl-i Yâ-sin ve selâmün ‘alel-mürselîn vel-hamdü lillâhi Rabbil-‘âlemîn. Bi-sırr-ı Pîr el Fatiha.

Fukaradan İhsan kulunuz,

20 Ocak 2013, Asitane

 


METAFORİK ANESTEZİ

Becerebilir misin ki bunca kalabalığın arasından
Sıyrılıp gelmene izin verir mi dış mihraklar
Osho’nun öğütlerinin ciddiye alındığı çağdayız
İç ve dış temsilcilikler komple düşman üretiyor
Televizyonlar kötü gasteler kötü dergiler inanılmaz moralsiz
Bir rakımız var ortalarda müştereken yüzümüzü güldüren
Onu da ayrı ayrı yerlerde içiyoruz nokta nokta
Sövmeyeyim peki sevdiğim sövmeyeyim peki madem de
Sövmeyip de ne yapayım sen söyle?

-Birinci tekil yazıyormuşum hep eleştiri bir-

Daha iki dakka önce ağladım hastayım dedim garsona
Aynı anda kaygılandım hem sana hem Kamuran’a
Kamuran kim? Kamuran çocuk sokakta mendil satıyor
Ben kimim potansiyel müşteri hem garsona hem Kamuran’a
Kamuran muhteşem bir kinle büyüyor göreceksin
Çok pis intikam alacak itilip kakılmalarından
Sokakta bir Kamuran garip bir ben
Bir sen gelirsin hakkımızdan bir sen, gelsen
Ama gelmezsin çok işlerinin sıyrılıp arasından

-Hep Melek diyormuşum herkes şikayet ediyor!-

Karlı karlı zamanlarda hepimize aşı lazımmış
Öyle diyor Çağrı abim itiraz etmek ne mümkün
Lakin şiirde özel dostluklar ilaç isimleri falan zikredilmezmiş
Ee emre itaat edip soyut şeylerden bahsedelim madem
Ruhum, eşyanın ruhu, kapitalizmin ruhu ve tuz ruhu
İdealar kuramı ve soyut kuramlar antolojisi
Sarsak girişimler ve sanat ve post-modernizm
Hepsine andolsun
İlk söz verdiğim kanepede bekleyeceğim gelmeni
Histerik bar kahkahaları ve Kamuran şahit

-Sıradaki kar tatili uzaktan sevenlere-